ส่ำนั้นได๋บ่

น้องกะแค่ผู้สาวบ้านๆ สู้งานรับมือความจน

หนักบ่เคยหนี เมื่อยกะอดทน เป็นคนยี่ห้อบึกบึน

แต่บอบบางเรื่องความฮัก เลยฮู้จักแค่ความขมขื่น

บืนจนมาพ้ออ้าย สี่ห้องหัวใจ

กะโหง่ยไป ให้อ้ายเบิดหน่วย

บ่เคยเรียน รับมือคนตั๋ว บ่มีภูมิคุ้มกันความเจ็บ

มีแค่ความจริงใจ เอาไว้ให้คนฮักจริง

คนที่ฮับโตน้อง ที่เป็นได้ทุกสิ่ง

น้องที่บ่แม่น เจ้าหญิงในนิยาย

น้องบ่แม่นเจ้าหญิง แค่ผู้หญิงบ้านๆคนหนึ่ง

ที่อยากมีรัก สวยงามซาบซึ้ง บ่ได้หวังถึงเจ้าชายในฝัน

บ่ต้องให้น้องเป็นเจ้าหญิง แค่บ่ทิ้ง วางปล่อย ถิ่มป๋า

ส่อยถนอม ฮักไปจนกว่า

เป็นสองเฒ่า สักไม้เท้าซากัน ส่ำนั้น ได้บ่

สาธุเด้อสวรรค์ ส่อยเมตตาความฝัน

ให้เป็นจริงแหน่ถ่อน

แค่สู้งานกะเมื่อยอ่อน

บ่เหลือแฮงให้ต่อกรณ์ กับความ ผิดหวัง

สวรรค์มีตา ฟ้าส่อยเห็นใจ

ให้ความฮัก ที่เกิดก่อกับอ้าย

เป็นฮักสุดท้าย จนมื้อตาย กลายเป็นธุลี

บ่เคยเรียน รับมือคนตั๋ว บ่มีภูมิคุ้มกันความเจ็บ

มีแค่ความจริงใจ เอาไว้ให้คนฮักจริง

คนที่ฮับโตน้อง ที่เป็นได้ทุกสิ่ง

น้องที่บ่แม่น เจ้าหญิงในนิยาย

น้องบ่แม่นเจ้าหญิง แค่ผู้หญิงบ้านๆคนหนึ่ง

ที่อยากมีรัก สวยงามซาบซึ้ง บ่ได้หวังถึงเจ้าชายในฝัน

บ่ต้องให้น้องเป็นเจ้าหญิง แค่บ่ทิ้ง วางปล่อย ถิ่มป๋า

ส่อยถนอม ฮักไปจนกว่า

เป็นสองเฒ่า สักไม้เท้าซากัน ส่ำนั้น ได้บ่

เป็นสองเฒ่า สักไม้เฒ่าสากัน ส่ำนั้นได้บ่