สายเกินไป

กว่าที่มือของแม่

จะโอบกอดฉันวันนี้

กว่าที่คนเหลือเดน

จะกลับเป็นลูกพ่ออีกที

ทุกอย่างก็สาย

กว่าที่สายตาคน

เคยรังเกียจฉันจะเข้าใจ

กว่าที่มุมมืดดำ

ที่นอนอยู่นี้มีแสงไฟ

ก็ตอนที่ลมหายใจ

จวนขาดหาย

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

กว่าจะมองเห็นภัย

เจ้าปีศาจร้ายได้ชัดเจน

กว่าจะดึงเข็มยา

ออกจากท่อนแขน

ช่างยากเย็น

สำนึกสุดท้าย

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ตอนที่ฉันไม่มีใคร

ทำไมไม่เคยมาสนใจ

จนฉันจวนจะสิ้นใจ

ทำไมมาเข้าใจตอนนี้

กว่าจะมองเห็นภัย

เจ้าปีศาจร้ายได้ชัดเจน

กว่าจะดึงเข็มยา

ออกจากท่อนแขน

ช่างยากเย็น

สำนึกสุดท้าย

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ซึ่งมันก็สาย มันสายเกินไป

ซึ่งมันก็สาย

มันสาย มันสายเกินไป

เมื่อตัวฉัน

กำลังหมดลมหายใจ