เพ็ญโสภา

เมื่อเธอ และฉัน

รักกัน ใหม่ใหม่

เธอคงจำได้ถึงคืน หนึ่งนั้น

คืนที่ความรัก

เช่นดวงใจเรา

เป็นดวงเดียวกัน

เธอบอกกับฉัน สุขใจ

สั่งคำเมื่อรัก

รักกัน ให้มั่น

รักนิรันดร์ตราบ

หายใจ สุดท้าย

คืนนั้นกอดฉัน

เธอเคยเอนอิง

พักพิงใจกาย

อย่างมีความหมาย คืนนั้น

ตาของเธอจ้องมอง สบตา

มองแล้วซบหน้า

ลงกับ อกฉัน

เธอสะอื้น

เพราะเป็นคืนแรก

ของกันและกัน

คืน นั้นฝัน คู่เธอ

ผ่านไป เนิ่นนาน

คล้ายวัน ยังใหม่

แม้นเหมือนภาพถ่าย

ไฉไล เสมอ

พอเธอจากไป

เหมือนดังดวงใจ

ลอยไป ตามเธอ

บอกเธออย่าลืม คืนนั้น

ผ่านไป เนิ่นนาน

คล้ายวัน ยังใหม่

แม้นเหมือนภาพถ่าย

ไฉไล เสมอ

พอเธอจากไป

เหมือนดังดวงใจ

ลอยไปตามเธอ

บอกเธออย่าลืม คืนนั้น