Bill Frisell

Bill Frisellเป็นหนึ่งในนักกีตาร์แจ๊สที่มีสไตล์เฉพาะตัวมากที่สุดในยุคปัจจุบัน ซึ่งเส้นทางดนตรีของเขาขึ้นชื่อในเรื่องการแสดงที่มีความหลากหลายแต่โดดเด่นอย่างชัดเจน ในปีพ.ศ. 2548 เขาได้รับรางวัลแกรมมี่ครั้งที่ 47 สาขาอัลบั้มแจ๊สยุคใหม่ยอดเยี่ยมจากอัลบั้ม“Unspeakable” ซึ่งยิ่งทำให้ตำแหน่งของเขาในวงการแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ในช่วงต้นปีเขาได้รับแรงบันดาลใจจากWes Montgomeryและอิทธิพลของบลูส์จากชิคาโก เขาเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงต้นทศวรรษ 1980 กับค่ายเพลงที่มีชื่อเสียงในเยอรมนีอย่างECM ไม่เพียงแต่ปล่อยอัลบั้มเดี่ยวเท่านั้น แต่ยังได้ร่วมงานกับอาจารย์แจ๊สยุโรปอย่างJan Garbarekอย่างลึกซึ้ง จนเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นนักกีตาร์หลักของค่ายนี้ เมื่อดนตรีของเขาขยายขอบเขตออกไป เขาได้ร่วมงานกับJohn ZornและDon Byronในกลุ่มนักแจ๊สแนวหน้าจาก“Downtown Scene” ในเมืองนิวยอร์ก ซึ่งประสบการณ์นี้กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในเส้นทางศิลปะของเขา ในช่วงกลางถึงปลายทศวรรษ 1990 เขาหันมาสำรวจดนตรีพื้นบ้านอเมริกัน และด้วยการแสดงด้นสดที่ผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ เขาก็ได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการควบคุมแนวเพลงที่หลากหลายอีกครั้ง แม้ว่าสไตล์ของเขาจะพัฒนาไปเรื่อยๆ แต่เขายังคงรักษาความงามของเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ไว้ — กีตาร์เหล็กในมือของเขาไหลรินออกมาเป็นจังหวะยาวเหมือนเครื่องดนตรีไม้ ซึ่งเสียงที่เป็นเอกลักษณ์นี้กลายเป็นเครื่องหมายที่เด่นชัดที่สุดในดนตรีของเขา สื่อที่มีชื่อเสียงได้ให้การประเมินผลงานของเขาอย่างสูง: “The New York Times” กล่าวถึงเขาว่าเป็น “นักกีตาร์ที่สำคัญที่สุดและมีอิทธิพลอย่างมากในวงการแจ๊สตั้งแต่ปี 1980” ขณะที่นิตยสาร“Downbeat” ได้ลงคะแนนให้เขาเป็นนักกีตาร์ยอดเยี่ยมประจำปีในปีพ.ศ. 2539, 2541 และ 2542 อัลบั้ม“Nashville” ของเขาไม่เพียงแต่ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์เพลง แต่ยังได้รับรางวัล“อัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี”จากนิตยสารในปีพ.ศ. 2541 ทำให้เป็นอีกหนึ่งก้าวสำคัญในเส้นทางดนตรีของเขา