Chicago

ชิคาโก บทนำ ชิคาโกในประวัติศาสตร์วงร็อกท้องถิ่นของสหรัฐอเมริกา เป็นวงดนตรีที่ประสบความสำเร็จเป็นอันดับสองรองจาก the Beach Boys (ข้อเรียกร้องนี้ยังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ) วงดนตรีก่อตั้งขึ้นด้วยแรงจูงใจในการสร้างวงดนตรีร็อกที่มุ่งเน้นการใช้เครื่องเป่าลม ซึ่งในขณะนั้นถือเป็นแนวความคิดที่สร้างสรรค์มาก ดังนั้นนักแซ็กโซโฟนและนักเป่าขลุ่ย Walter Parazaider, นักทรัมเป็ต Lee Loughnane, นักกีตาร์และนักร้อง Terry Kath, นักกลอง Danny Seraphine, นักทรัมโบน James Pankow และนักออร์แกนและนักร้อง Robert Lamm จึงได้ร่วมกันก่อตั้งวงดนตรีหกคนนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับศิลปิน ในช่วงแรก วงดนตรีไม่มีนักเบส ต่อมาในช่วงปลายปี 2510 นักเบสและนักร้อง Peter Cetera ได้เข้าร่วมจากคู่แข่งของวง the Exceptions ภายใต้การแนะนำของผู้จัดการและโปรดิวเซอร์ James William Guercio วงได้ตั้งชื่อว่า Chicago Transit Authority (องค์การขนส่งชิคาโก) แต่หลังจากที่มีการคัดค้านจาก Chicago Transit Authority ที่แท้จริง วงจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบันอย่างรวดเร็ว ในเดือนมกราคมปี 2512 วงดนตรีได้เดินทางไปลอสแอนเจลิสและเซ็นสัญญากับ Columbia Records จากนั้นได้บันทึกอัลบั้มแรกชื่อว่า “Chicago Transit Authority” ผลก็คืออัลบั้มเปิดตัวขายได้ถึง 2 ล้านแผ่น และมีสี่เพลงที่ติดชาร์ต ตั้งแต่นั้นมา วงดนตรีก็มีประวัติอันรุ่งโรจน์ต่อเนื่องเป็นเวลา 10 ปี อัลบั้มในยุคแรกของวงมีเอกลักษณ์เฉพาะอย่างหนึ่ง ตั้งแต่ “Chicago” เป็นต้นมา อัลบั้มสตูดิโอแต่ละชุดของวงมักจะใช้การเปลี่ยนรูปร่างของโลโก้วงเป็นปก พร้อมทั้งใช้ตัวเลขโรมันเป็นชื่ออัลบั้ม เนื่องจากตัวเลขโรมันอ่านยาก เมื่อออกอัลบั้มมากขึ้น วงจึงเริ่มใช้ตัวเลขอาหรับ จนถึงปี 2542 ที่ใช้ตัวเลข 26. ดนตรีของชิคาโกมีหลากหลายแนว ตั้งแต่ฮาร์ดร็อกไปจนถึงป๊อปหวาน ตั้งแต่แจ๊สไปจนถึงคลาสสิก แต่เมื่อ Cetera แต่งเพลง “If You Leave Me Now” และกลายเป็นเพลงฮิตอันดับ 1 ที่ขายดี เพลงรักโรแมนติกจึงกลายเป็นแนวเพลงประจำของวง ในปี 2520 วงได้มีความขัดแย้งกับผู้จัดการและโปรดิวเซอร์ Guercio และแยกทางกัน ในปีถัดมา Kath เสียชีวิตอย่างไม่คาดคิด นำไปสู่ว่าวงเริ่มมีช่วงขาลง แต่ในปี 2525 วงได้กลับมายืนหยัดอีกครั้งด้วย “Hard to Say I'm Sorry” อัลบั้ม “Chicago 16” ก็ขายได้ถึงล้านแผ่น วงก็ยังคงรุ่งโรจน์ต่อไปอีกหลายปี ในปี 2528 Cetera ได้ออกจากวงเพื่อเริ่มพัฒนาตนเอง ตั้งแต่ทศวรรษ 2533 เป็นต้นมา วงเริ่มสูญเสียความน่าดึงดูดต่อผู้ฟังใหม่ ๆ และกลายเป็นวัตถุของความคิดถึง.