Irene Cara

ไอรีน คารา แนะนำ Irene Cara Escaler (艾瑞尼·卡ลา, หรืออีกชื่อหนึ่ง 艾琳卡恩) เป็นนักร้องอาชีพ เกิดเมื่อเดือนมีนาคม ปี 2502 ในเมืองนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา ในครอบครัวที่มีเชื้อสายลาตินซึ่งมีบรรยากาศทางด้านการแสดงอย่างเข้มข้น ประวัติส่วนตัว การที่จะมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ความเหมาะสมในเวลา สถานที่ และคนรอบข้างนั้นมีความสำคัญมาก ผู้คนบางครั้งก็มองอย่างไม่ลืมหูลืมตา โดยหลายคนที่ดูเหมือนจะไม่มีพรสวรรค์ แต่ผ่านการสร้างภาพลักษณ์ที่ประสบความสำเร็จ สามารถกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ที่ดู "มีความสามารถ" อย่างมาก และได้รับความรักความชื่นชมอย่างล้นหลาม แน่นอนว่าดาราที่มีรูปลักษณ์แต่ขาดความสามารถโดยทั่วไปจะไม่สามารถยืนยาวได้ เมื่อมีไอดอลคนใหม่เกิดขึ้น ก็จะถูกแทนที่อย่างไม่มีความปรานี ในทางกลับกัน ก็มีศิลปินที่มีความสามารถอย่างแท้จริง แต่ด้วยโอกาสที่ไม่เหมาะสม พวกเขาจึงไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ แม้จะโชคดีในช่วงเวลาสั้น ๆ หากฟ้าดินไม่เห็นใจ พวกเขาก็ยังคงยากที่จะยืนยาว ไอรีน คารา (Irene Cara) เป็นตัวอย่างที่ดี เธอเป็นนักร้องหญิงที่โด่งดังจากเพลงประกอบภาพยนตร์「名扬สี่ทะเล」(Fame) และ「เต้นรำ」(Flashdance) ในช่วงต้นทศวรรษ 2520 艾琳คาลา (Irene Cara) เกิดในเดือนมีนาคม ปี 2502 ที่เมืองนิวยอร์ก ในครอบครัวที่มีบรรยากาศทางด้านการแสดงอย่างเข้มข้น พ่อและพี่ชายของเธอเป็นนักดนตรี และมีป้าอีกคนที่สามารถเล่นได้ห้าชนิดเครื่องดนตรี แม่ของเธอเคยมีความตั้งใจที่จะเข้ามาในวงการแสดง แต่เนื่องจากความไม่เห็นด้วยจากพ่อแม่จึงต้องล้มเลิก ดังนั้นเมื่อแม่เห็นว่า艾琳 (Irene) ชอบแสดงต่อหน้ากระจก เธอจึงไม่ลังเลที่จะจัดการฝึกซ้อมการร้องเพลง การเต้น และการเล่นเปียโนให้กับลูกสาว รวมถึงให้งดการศึกษาในโรงเรียน เพื่อมุ่งมั่นทำให้ลูกสาวกลายเป็นดาว เมื่ออายุได้เจ็ดปี 艾琳 (Irene) เริ่มเข้าร่วมรายการวิทยุและโทรทัศน์ที่พูดภาษาสเปน เมื่ออายุแปดปีเริ่มแสดงในมิวสิคัลบรอดเวย์ เสียงร้องที่ยอดเยี่ยมของเธอทำให้ได้รับความสนใจจากผู้ชมอย่างมาก เมื่ออายุสิบปี เธอได้รับเชิญให้แสดงในคอนเสิร์ตเพื่อเป็นเกียรติแก่ Duke Ellington (ดยุคเอลลิงตัน) ที่ Madison Square Garden (แมดิสัน สแควร์ การ์เดน) ร่วมกับซูเปอร์สตาร์อย่าง Roberta Flack (โรเบอร์ตา แฟลค) และ Sammy Davis, Jr. (แซมมี เดวิส จูเนียร์) เมื่ออายุสิบสองปี 艾琳คาลา (Irene Cara) เริ่มเขียนเนื้อเพลงเอง โดยได้รับอิทธิพลจาก Carole King (คาร์โรล คิง) และ Joni Mitchell (โจนี มิตเชลล์) นอกจากจะสามารถร้องเพลง เต้นรำ แต่งเพลง และเล่นเปียโนได้แล้ว เธอยังเริ่มแสดงในภาพยนตร์ตั้งแต่ปี 2518 ในปี 2523 เธอได้รับการชื่นชมจากผู้กำกับชื่อดัง Alan Parker (อัลเลน ปาร์กเกอร์) ให้แสดงเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง「名扬สี่ทะเล」(Fame) ซึ่งเธอได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน「Fame」ทั้งนี้เพลงได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และติดอันดับสี่ในชาร์ตเพลง ทำให้เธอมีชื่อเสียงในทันที ไม่นานหลังจากนั้น เธอได้ปล่อยซิงเกิลอีกเพลงจากภาพยนตร์ชื่อ "Out Here on My Own" ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างดี ต่อมาเธอได้ปล่อยอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกชื่อ "Anyone Can See" แต่ได้รับการตอบรับที่ไม่ดีเท่าที่ควร ซิงเกิลชื่อเดียวกันไม่ได้ติดอันดับสี่สิบแรก ในปี 2525 บริษัท Paramount Pictures ได้เปิดตัวภาพยนตร์ใหม่แนว「เต้นรำ」(Flashdance) โดยมี Jennifer Beals (เจนนิเฟอร์ บีลส์) แสดงนำ อาจมีหลายคนสงสัยว่า「เต้นรำ」(Flashdance) คืออะไร คำที่ใช้เรียกง่าย ๆ คือ "เต้นโชว์เรือนร่าง" เพราะคำว่า "Flash" ในภาษาอังกฤษเป็นสแลงที่หมายถึง "การเปิดเผยที่อนาจาร" โดยตัวละครหญิงในภาพยนตร์ทำงานในโรงงานในตอนกลางวันและเต้นในบาร์ตอนกลางคืน แต่เธอมีความฝันที่อยากเป็นนักเต้นบัลเล่ต์ เธอจึงพยายามเข้าร่วมการคัดเลือกจนในที่สุดความฝันก็เป็นจริง ภาพยนตร์นี้ถูกจัดประเภทเป็นภาพยนตร์เรทจำกัด (Restricted) ที่ "ไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก" แต่เนื้อหาค่อนข้างน้อย อย่างไรก็ตามด้วยดนตรีประกอบและเพลงประกอบที่น่าตื่นเต้น ทำให้ภาพยนตร์นี้สร้างกระแสอย่างมาก 艾琳คาลา (Irene Cara) ไม่ได้แสดงในภาพยนตร์ แต่ได้รับเชิญให้ร้องเพลงประกอบ โดยพบว่าผู้ผลิตที่บริษัทจัดให้คือ Giorgio Moroder (จอร์จิโอ มอโรเดอร์) ผู้ที่ทำให้ "ราชินีดิสโก้" Donna Summer (ดอนน่า ซัมเมอร์) โด่งดัง ทำให้เธอลังเลอยู่พักหนึ่ง เนื่องจากเสียงของเธอใกล้เคียงกับดอนน่า เธอกังวลว่าจะถูกมองว่าเป็นสำเนาของดอนน่า หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบ 艾琳คาลา (Irene Cara) ตัดสินใจรับความท้าทายนี้เพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ "บาร์บี้" ที่ดูดีแต่ไร้ความสามารถ ในฐานะนักเต้น 艾琳 (Irene) ได้มีไอเดียในการเขียนเนื้อเพลงขณะขับรถไปยังห้องบันทึกเสียง โดยต้องการแสดงออกถึงความรู้สึกเกี่ยวกับการเต้น และคำว่า "เต้นเพื่อชีวิต" ก็เกิดขึ้นเมื่อเธอได้ร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน Keith Forsey (คีธ ฟอร์ซีย์) ในที่สุด ด้วยเพลงนี้ พวกเขาได้แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของนักเต้นที่สามารถควบคุมร่างกายของตนได้อย่างอิสระในการเต้นรำ และสามารถควบคุมชีวิตของตนเองได้ ในเนื้อเพลงทั้งหมด คำว่า "Flashdance" ไม่ได้ปรากฏเลย มีเพียงการใช้เป็นชื่อเพลง แล้วจึงเพิ่มชื่อเพลงที่แท้จริงคือ "What a Feeling" ต่อท้าย ภายใต้การประพันธ์และผลิตของ Moroder (มอโรเดอร์) เพลง "Flashdance…What a Feeling" ได้สร้างกระแสทันทีหลังจากภาพยนตร์เข้าฉาย ในวันที่ 2 เมษายน ปี 2526 เพลงนี้ขึ้นอันดับชาร์ตภายในเวลาไม่ถึงสองเดือนและขึ้นอันดับหนึ่งในวันที่ 28 พฤษภาคม และครองอันดับหนึ่งเป็นเวลา 6 สัปดาห์ นอกจากนี้ยังทำให้ 艾琳คาลา (Irene Cara) ได้รางวัลออสการ์ในสาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยม เป็นที่น่าเสียดายว่า นี่เป็นเพลงเดียวที่ 艾琳คาลา (Irene Cara) สามารถคว้าอันดับหนึ่งได้ พร้อมกับเพลงนี้ เธอยังได้ปล่อยอัลบั้ม《ความรู้สึกเป็นอย่างไร》 ("What a Feeling") ซึ่งรวมถึงเพลงจากภาพยนตร์ชุด《กองกำลังพิเศษแห่งสวรรค์》 ("The A-Team") ที่เธอแสดงร่วมกับ 艾ทีม (Mr. T) หรือ "怪头" และเพลง《ทำไมต้องเป็นฉัน?》 ("Why Me?") ที่ติดอันดับ 8 และเพลง《เต้นรำหักกระดูก》 ("Breakdance") ซึ่งทั้งสองเพลงได้รับการตอบรับที่ดี เธอยังได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องที่สามของเธอคือ《ยึดมั่นในความฝันของคุณ》 ("The Dream") และเพลงประกอบชื่อเดียวกัน《ความฝัน》 ("The Dream") ซึ่งเพลงนี้ก็ทำผลงานได้ดีบนชาร์ตเพลงเช่นกัน ในปี 2528 艾琳 (Irene) ได้แสดงในภาพยนตร์แนวตำรวจ-อาชญากรรมที่ผลิตโดย Warner Bros. Pictures เรื่อง《สงครามกลางเมือง》 ("City Heat") ในภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอได้แสดงร่วมกับ Clint Eastwood (คลินต์ อีสต์วูด) และ Burt Reynolds (เบิร์ต เรย์โนลด์ส) เธอยังปรากฏในรายการโทรทัศน์ที่มีเรตติ้งสูงในยุโรป ลาตินอเมริกา และญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามหลังจากกลางทศวรรษ 2520 อาชีพของ艾琳 (Irene) ก็เริ่มตกต่ำลง ซึ่งหนึ่งในสัญญาณคือหลังปี 2528 ชื่อของ艾琳 (Irene) ไม่ติดอันดับชาร์ตอีกเลย ในช่วงทศวรรษ 2520 และ 2530 เธอไม่ได้สร้างความอัศจรรย์เหมือนใน「名扬สี่ทะเล」(Fame) และ「เต้นรำ」(Flashdance) ในปี 2530 เธอปล่อยอัลบั้มสุดท้าย แต่เพราะปัญหาสัญญาและข้อพิพาททางการเงิน เธอจึงฟ้องผู้จัดการบริษัทเพลง หลังจากการฟ้องร้องยาวนาน 8 ปี 艾琳 (Irene) ได้รับเงินชดเชย 1 ล้านดอลลาร์ แม้ว่า艾琳 (Irene) จะชนะคดีนี้ แต่เหตุการณ์นี้ทำให้เธอได้รับผลกระทบอย่างหนัก เพราะใช้เวลาไปกับการฟ้องร้องส่งผลกระทบอย่างหนักต่ออาชีพการแสดงที่กำลังเสื่อมถอยลงอยู่แล้ว วงการภาพยนตร์ไม่เชิญให้เธอแสดงอีก หลังจากข่าวการฟ้องร้องกับบริษัทเก่า คนอื่น ๆ ก็ไม่สนใจที่จะโปรโมตอัลบั้มใหม่ของเธอ ทำให้艾琳 (Irene) รู้สึกสับสนอย่างมาก อย่างไรก็ตามเธอยังคงรักในอาชีพการร้องเพลงและพยายามต่อไป โดยล่าสุดเธอได้รวมกลุ่มกับนักร้องหญิงคนอื่น ๆ เพื่อตั้งวงร้องประสานเสียงหญิงล้วน และเธอก็รับหน้าที่เป็นนักร้องนำเอง ซึ่งแสดงให้เห็นว่ายังคงมุ่งมั่นในอาชีพ แต่เสียดายว่าอุตสาหกรรมบันเทิงไม่ยื่นมือช่วยเธอให้กลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้ง ในวงการเพลงระหว่างกลางทศวรรษ 2510 ถึงกลางทศวรรษ 2520 艾琳 (Irene) ได้สร้างพื้นที่ของตนเองด้วยความสามารถของเธอ เสียงของเธอไพเราะและมีเอกลักษณ์ ทำให้หลายเพลงยังคงเป็นเพลงคลาสสิกในยุคต่อมา 艾琳 (Irene) เป็นศิลปินที่มีพรสวรรค์สูงและประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนจากละครไปสู่โทรทัศน์ และก้าวเข้าสู่วงการเพลงและภาพยนตร์ ในวงการบันเทิงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา การที่จะมีชื่อเสียงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ความเหมาะสมในเวลา สถานที่ และคนรอบข้างมีความสำคัญอย่างยิ่ง ผู้คนบางครั้งก็มองอย่างไม่ลืมหูลืมตา และหลายคนที่ไม่มีความสามารถกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ที่ดู "มีความสามารถ" อย่างมาก และได้รับความรักความชื่นชมอย่างล้นหลาม ในขณะเดียวกันก็มีศิลปินที่มีความสามารถอย่างแท้จริง แต่ไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ แม้จะโชคดี แต่หากฟ้าดินไม่เห็นใจ ก็จะไม่สามารถยืนยาวได้ 艾琳 คารา (Irene Cara) เป็นตัวอย่างที่ดี แต่ไม่ว่าอย่างไร 艾琳 คารา (Irene Cara) ก็ได้ฝากรอยไว้ในประวัติศาสตร์ของวงการบันเทิง ด้วยเสียงที่บริสุทธิ์และสามารถเข้าถึงความรู้สึกของคนฟัง ทำให้ยังมีแฟนเพลงจำนวนมากที่ยังคงคิดถึงเธอและเสียงที่งดงามของเธอ เกียรติประวัติส่วนตัว ปี 2527 รางวัลแกรมมี่สาขานักร้องหญิงยอดเยี่ยม (Female pop vocal Grammy Awards) ปี 2526 รางวัล American Music Awards (อเมริกันมิวสิคอวอร์ด) สาขาเพลงป๊อปยอดเยี่ยม (Best Pop Single)