ทุ่งร้างนางลืม

มองลิบลิ่วแถวทิวพนา

ใกล้ค่ำย่ำสนทยา

หนุ่มชาวนาก็เลิกจากงาน

คุณพ่อเดินหน้า

ต่อมาก็เป็นแม่ท่าน

ท้ายสุดก็คือแฟนฉัน

เมื่อก่อนนั้น

รักปานจะกลืน

เห็นเธอเดิน

ผ่านนาของฉัน

ผ่านทางนี้ทุกวัน

เคยสัมพันธ์

รักกันหวานชื่น

สัญญารักมั่น

รักกันกับแม่ขวัญยืน

ว่ารักจะไม่เป็นอื่น

จะยั่งจะยืน

ไม่จากไม่จร

แต่พอไม่นาน

ชลประทาน

ตัดผ่านบ้านเรา

คนงานเขาก็หล่อเหลา

หุ่นของเขาชาวพระนคร

เขาผ่านนาน้อง

เขามองแต่

หน้าของหล่อน

มันเหมือน

เป็นลางสังหรณ์

ว่าบังอรจะจรจากกัน

แล้วต่อมา

ไม่นานเท่าไร

พอชล

ประทานย้ายไป

เธอก็หาย

หนีไปจากฉัน

มองทุ่งรักเก่า

ที่เราเคยได้พบกัน

ฉันยัง

เฝ้ามองทุกวัน

ไม่เห็นเธอนั้น

ผ่านมาอีกเลย

แล้วต่อมา

ไม่นานเท่าไร

พอชลประทานย้ายไป

เธอก็หาย

หนีไปจากฉัน

มองทุ่งรักเก่า

ที่เราเคยได้พบกัน

ฉันยัง

เฝ้ามองทุกวัน

ไม่เห็น

เธอนั้นผ่านมาอีกเลย