สาวภูไทไกลบ้าน

โอ๊ยนอ สาวภูไทหนีไกลบ้าน

มาทำงานอยู่กรุงใหญ่

ทางหัวใจปลอดอ้อยซ้อย

หาคนต้อยกะบ่มี

จั่งหว่า บ่าวผู้ดีเผิ่นมองข้าม

เฮาบ่งามวาดบ่ข่อง

ภาษากลางเว้าบ่คล่อง

เทียวหลงฮ้องว่าสิเล๋อ

ไปสิเล๋อ

เห็นสาวภูไทอ้ายไปสิเล๋อ

โอยนอ เจองานหนักหัวใจท้อ

กทม. มิได้หม่วน

ควันไปเสียรถไหง่กุ้ม

ยุงกะหุ้มมิได้นอน

คิดเห็นเด๊

คิดเห็นตอนอยู่ทางบ้าน

ตีนภูพานได้ซ้นห่ม

อยู่เมืองกรุงได้นั่งก้ม

น้ำตาย้อยอยู่สู่วัน

แดดอ่อนๆ

เสียงกาเวาวอนอยากฟังเด้

อยู่ในเมืองกรุง

เห็นแต่ตึกสูงรอบกาย

ผู้ใด๋อ่อนแออยู่บ่ได้

ผู้คนมากมายยื้อแย่งแข่งขัน

เวลากลางเว็น

แทบมิได้เห็นดวงตะวัน

ก้มแต่หน้าทำงาน

ค่าแรงรายวันก็น้อยเกิน

โอยนอ มาหาเงินเอาแฮงสู้

สาวภูไทอยากโงอ่วย

ฝนตกฮวยน้ำห่งพื้น

สิคืนโค้งสู่อิสาน

มื้อใด๋ สันภูพานเมฆตั้งเค้า

สิโค้งด่าวเมืองสกล

กลับเมือหาผู้ลางคน

ที่นั่งรออยู่ทางบ้าน

อยู่กรุงนานไม่มีวันลืมเว้าสิเลย

อยู่ในเมืองกรุง

เห็นแต่ตึกสูงรอบกาย

ผู้ใด๋อ่อนแออยู่บ่ได้

ผู้คนมากมายยื้อแย่งแข่งขัน

เวลากลางเว็น

แทบมิได้เห็นดวงตะวัน

ก้มแต่หน้าทำงาน

ค่าแรงรายวันก็น้อยเกิน

โอยนอ มาหาเงินเอาแฮงสู้

สาวภูไทอยากโงอ่วย

ฝนตกฮวยน้ำห่งพื้น

สิคืนโค้งสู่อิสาน

มื้อใด๋ สันภูพานเมฆตั้งเค้า

สิโค้งด่าวเมืองสกล

กลับเมือหาผู้ลางคน

ที่นั่งรออยู่ทางบ้าน

อยู่กรุงนานไม่มีวันลืมเว้าสิเลย