ทรงอย่างแบด แซดอย่างบ่อย

ได้กลิ่นคนเศร้า

แต่ไม่เป็นไรผมเศร้าด้วยคน

ก็พึ่งจะโดนทิ้งมาหมาดๆ

กินข้าวกินปลาก็ยังไม่ลง

ตอนนี้ก็เอาแต่เมา

จะไปเซเว่นยังเดินไม่ตรง

นี่เพลงที่ 7 ที่เขียนให้เธอ

ผมคิดว่าเธอคงยังไม่โดน

จริงๆก็ดีขึ้นแล้ว

จากที่ตอนแรกผมอยากจะบ้า

ใครๆก็ว่าผมเฮิร์ต

นะไม่ต้องถามดูจากสภาพ

คราวหน้าก็อย่าพึ่งรีบ

ด่วนให้ใจก็อย่าชล่า

เพราะถ้าโดนเทขึ้นมา

เมื่อไหร่เราก็จะเป็นอากาศทาส ใช่

ผมอยู่ที่ไทย

แต่ใช้ไทม์โซนอยู่ฟากเมกา

แค่อยากให้รู้ว่าผมยังรอ

และคือเหตุผลที่พล่ามมันมา

ไม่ต้องขอพรจากฟ้า

ขอพรจากเทพจากเทวดา

ต่อให้ผมขอให้ตาย

ยังไงก็เป็นได้แค่คนคั่นเวลา

เพลงนี้ผมเขียนในโน้ต

ไม่ได้เขียนลงในเศษกระดาษ

ก็แค่ผู้ชายกลางๆ

ไม่ถึงกับโง่หรือเกรดฉลาด

พบหลงเสน่ห์ไม่สนว่าโตหรือเด็กไปกว่า

และผมก็โดนอย่างที่คุณคิด

ผมโดนเธอทิ้งเป็นเศษขยะ

มันเจ็บสัสๆเลยว่าป่ะล่ะ

ผมก็ไม่รู้ต้องทำยังไงถึงจะ move

ถึงผมจะออกจากเรื่องเธอได้ให้ตาย

อยากรู้เหตุผลว่าเพราะอะไร

ให้เธอเข้ามาขยี้หัวใจ

ของผมทำไม บ้าจริง

ผมเพ้อถึงเธอ

จนอัดเป็นเพลงแล้วก็ปล่อย

ทุกอย่างมันมาจากใจจริงๆ

ผมไม่ได้กะให้แมสซะหน่อย

มันไม่เหมือนตอนเด็กๆ

ที่ทักกันเสร็จแล้วก็อ่อย

ทรงผมออกจะดูแบดๆ

แต่เอาจริงๆอ่ะแซ้ดอย่างบ่อย

อยากมองหน้าเธอใกล้ๆ

คอยเก็บทุกรายละเอียด

เธอทำอะไรของเธอกันนะ

ถึงได้น่ารักทุกปลายกระเบียด

แต่เธอยังลืมคนเก่า

ของเธอไม่ได้และใครจะเสียบ

เป็นคนที่ไม่ใช่ยังพอทน

แค่ไม่อยากเป็นคนที่เธอรังเกียจ

ยังเขียนถึงเธอเรื่อยๆ

ถ้าหากผมเหนื่อยก็อาจจะพอ

ผมเขียนมันอยู่ทั้งคืน

ด้วยความคิดถึงไม่อยากจะนอน

เอาความรู้สึกของผมที่มีมาสร้างละคร

คิดถึงจังตอนผมนอนอยู่บ้าน

และรอเวลาเธอว่างมาคอล

ทุกวันนี้ผมยังเปิดเพลงโปรด

ของเธอฉันเป็นแมลง

อยากมีโมเม้นไปเที่ยว

กินข้าวดูหนังไปเดทกับแฟน

ยิ่งคิดแล้วผมยิ่งเจ็บ

ก็ตามเสต็ปอะเด็กมันแกง

ไม่ทราบที่บ้านผมเน็ตมันแรง

หรือเธอแค่ผ่านมาเก็บคะแนน

ให้คนที่ฟังเขาเจ็บกันแทน