นภา

ยืนอ้างว้างในคืนเหน็บหนาวกับใจที่ช้ำ เหมือนวิ่งตามเงาที่ว่างเปล่า กลับนึกถึงวันก่อน ตอนนั้นที่เราผูกพัน

แต่เวลาก็พาให้มันค่อยๆเลือนลาง จะอย่างไรก็คงไม่มีหวัง

ต่อให้ฟ้าร่วงหล่นลง พื้นดินห่มนภา กลบดวงดาว เธอคงไม่กลับมา ความรักที่จากไปเหลือไว้เพียงน้ำตา

ไม่มีวันที่จะกลับมา

มันเหมือนโลกกำลังหยุดตอนเธอเอ่ยลา แล้วน้ำตาก็ค่อยค่อยไหล มันเหมือนแสงตะวันถูกลบเลือนจางหาย แม้จะไร้เรี่ยวแรง

ก็ต้องฝืน จะอย่างไรก็คงไม่มีหวัง แสนไกล จากไปแสนไกล Sorry is never good enough. filled with emptiness. Whatever begins also ends

ต่อให้ฟ้าร่วงหล่นลง พื้นดินห่มนภา กลบดวงดาว เธอคงไม่กลับมา ความรักที่จากไป เพียงน้ำตา