เอิ้นหาน้องเขียว

ล่ะเขียวเอ้ยไปใสน้อน้อหล่า

ให้คืนมาสาพี่ ว่า

โอ้เขียวจ๊ะเขียวจ๋า

คืนมาหาบักอ้ายพี่ชายอ้อนวอนๆหา

หน้านวลๆเอ้ย

คนงามเอ้ย

คนงามเอ้ย คนงามเอ้ย

จากไปเมื่อเดือนกุมภา

เขียวจากบ้านนาอำลาบ้านทุ่ง

ลาลับบ่เห็นกลับน้ออนงค์

หลอกให้อ้ายงงรอถ่าจนจ่อย

ให้อ้ายคอยตั้งแต่เดือนห้า

ให้พี่ไปถ่าสถานีรถไฟ

มิดจ้อยเรยบ่เห็นฮอดไง

พี่ยืนฮ้องไห้คืนมาสาเขียวเอ้ย

โอ้ย น้อนาย น้อนาย

อ้ายออดอ้อนเอาเสียงวอนๆหา

เป็นเวลาหลายเดือนเปลี่ยนมาหลายมื้อ

คือแฟนข้าได้หนีนาหนีไฮ่

คือแฟนข้าได้หนีนาหนีไฮ่

ได้หนีไกลจากบ้าน ผู้นานหละมื้อบ่เมื้อ

ไปเอื้อเฟื้อกะนึกว่าสงสาร

ขอให้วานเธอกลับส่งคืนมาทางพี้

ตัวผมนี่มันเต็มที่เบิดท่า

ตัวผมนี่มันเตมที่เบิดท่า

คันเจ้าบ่คืนมา

ย้านแต่มุดมอดม้วยโอ๊ยตายถิ่มบ่เหลือ

เห็นเทื่อหน้าให้นึกว่าสงสาร

ขอให้วานเธอกลับ

ส่งคืนมาบ้าน

นานหลายมื้อแต่เธอหนีไปเที่ยว

นานหลายมื้อแต่เธอหนีไปเที่ยว

ชื่อว่าน้องเขียว

นามสกุลปื้อๆกะดินหละหมื่อบ่ปาน

ออกจากบ้านใส่กระโปรงสีแดง

แงงแต่คิงกดทรง

ให้ซอมเอาใว้

ใบสีหน้าผู้ตาบิดข้างนึง

ใบสีหน้าผู้ตาบิดข้างนึง

ใบหูสีเติ่งๆเอกลักษณ์บอกใว้

โอ้ยจำได้งายดี

บ่ได้เขียวเกินมาชาตินี้

ชาตินี้สิอยู่มันโดน

สิขอลาเมืองคน

ไปยูละบนเมืองฟ้า

กลับมา ซะเด้อเขียวเด้อ

พี่ต้องการเธอ

ให้คืนมาหาพี่

ถึงเขียวนามสกุลปื้อๆ

จะดำคือหมื่อยังรักซึ่งตรึงใจ

ไผว่าน้องขี้ฮ้าย

สำหรับอ้าย บ่เคยหน่ายตัวเธอ

รักเดียวมีเพียงเขียวเท่านั้นเด้อ

เอิ้นหาจน เสียงหรอ

น้องใจยินหรือบ่

คืนมาหาอ้ายสาหล่า

พี่เตรียมเงินถ่า ทองหมั้นแหวนรอ

บ่ได้เขียวมาเป็นแม่บักหำน้อย

ชีวิตข่อย ต้องม่อย ละแม้งตาย

ชายวอนเว้า เอาเสียงรำไปส่ง

ชายวอนเว้า เอาเสียงรำไปส่ง

ให้น้องกลับคืนทุ่ง คืนมาหาบักอ้าย

อย่าหม่ายม้างห่างกัน

เขียวท่อนั้นที่เป็นหนึ่งในใจ

บ่มีไผมาปาน

ซำเขียวคนนี้ ผู้ดีโอ้ยแฟนอ้าย

แฟนอ้ายแฟนอ้าย