หยาดฟ้ามาดิน

โอ้ดอกฟ้าเอยที่พี่เคยใฝ่ฝัน

มองเจ้าอยู่ทุกวัน

รักเจ้านั้นสุดซึ้ง

หมายจะเด็ดเจ้าไว้เป็นคู่ผูกพัน

แม้จะถูกใครหยัด พี่ไม่พรั่นพรึง

สู้อุตส่าห์แหงนคอย

แม้จะสอยไม่ถึง

พี่ยังคะนึงถึงไม่สร่างสิ้น

เมื่อไหร่เล่านาแม่ดาอกฟ้าโศภิน

เจ้าจะหล่นลงดินนะให้พี่บ้างนา

พี่จะกอดดอกฟ้าไว้ไม่ห่างกาย

ใครจะมากล้ำกราย

พี่ยอมตายนะน้องเอย

ยิ่งเจ็บหัวใจพี่คลั่งไคล้แต่เขา

ตัวมันต่ำหนอเรา

จึงไกลเขาอกเอ๋ย

น้องเป็นราชรถ

ดูงามหยดย้อย

ตัวพี่ต่ำเพียงน้อย

ใครจะปล่อยมาเกย

โอ้เจ้าดอกฟ้าเอย

พี่เลยต้องลา

รู้ตัวดีว่าไม่เหมาะสม

พี่ต้องจำใจจรอกสะท้อนระทม

แม้บุญพี่มีสมแล้วจะกลับมา

คอยพี่ก่อนดอกฟ้า

เจ้าอย่าหม่นหมอง

เพียงปีเดียวแหละน้อง

รับรองว่าต้องมาขอแน่

พี่ต้องจำใจจร

อกสะท้อน ระทม

แม้บุญพี่มีสมแล้วจะกลับมา

คอยพี่ก่อนดอกฟ้า

เจ้าอย่าหม่นหมอง

เพียงปีเดียวแหละน้อง

รับรองว่าต้องมาขอแน่