ไม่มีใครอยากเป็นน้อย

อย่าด่วนประจาน

คนที่รักสามีเขา

ถ้ารู้ฉันคงไม่เอา

จะหลบลี้ไป

ให้ไกลสุดฟ้า

คงเป็นเวรกรรม

ที่เคยทำไว้

แต่ชาติก่อนมา

รักคนมีภรรยา

ต้องเสียทั้งตัว

เสียทั้งหัวใจ

โปรดให้อภัย

ไม่ได้ตั้งใจเป็นชู้

แค่คนอาภัยเนื้อคู่

บวกกับความเหงา

ก็เลยใจง่าย

เหมือนคนจมน้ำ

ซมซานลอยคอ

มาพบขอนไม้

รีบเกาะเป็นที่พักใจ

ไม่ทันได้มอง

เจ้าของเขามี

ไม่มีผู้หญิง

คนไหนอยากเป็นเมียน้อย

เกิดมาเขียนคำว่าคอย

ด้วยหมึกน้ำตา

ทุกครึ่งนาที

เหมือนแมวรอก้างปลา

หมารอเศษข้าว

ที่เขาปรานี

เป็นหญิงที่ไร้ศักดิ์ศรี

แย่งแฟนชาวบ้าน

ขอทานเขากิน

จะถอยออกมา

ให้พ้นคำว่าเมียน้อย

เลิกอยู่แบบคน

จอบหลอย

ทำผิดศีลธรรม

ให้ใครหยามหมิ่น

รักมากแค่ไหน

ต้องยอมตัดใจ

ให้มันจบสิ้น

จะกลืนก้อนน้ำตากิน

แลกกับศักดิ์ศรี

ที่ได้คืนมา

ไม่มีผู้หญิง

คนไหนอยากเป็นเมียน้อย

เกิดมาเขียนคำว่าคอย

ด้วยหมึกน้ำตา

ทุกครึ่งนาที

เหมือนแมวรอก้างปลา

หมารอเศษข้าว

ที่เขาปรานี

เป็นหญิง

ที่ไร้ศักดิ์ศรี

แย่งแฟนชาวบ้าน

ขอทานเขากิน

จะถอยออกมา

ให้พ้นคำว่าเมียน้อย

เลิกอยู่แบบคน

จอบหลอย

ทำผิดศีลธรรม

ให้ใครหยามหมิ่น

รักมากแค่ไหน

ต้องยอมตัดใจ

ให้มันจบสิ้น

จะกลืนก้อนน้ำตากิน

แลกกับศักดิ์ศรี

ที่ได้คืนมา

จะกลืนก้อนน้ำตากิน

แลกกับศักดิ์ศรี

ที่ได้คืนมา