ไม่ไหวบอกไหว

พี่พบเนื้อนวล

มานั่งเรือด่วนสายบ้านแพน

พี่บอกรักกันเหมือนแฟน

เมื่อเรือด่วนแล่นถึงเมืองปทุม

เรือด่วนวิ่งไป

เหมือนหัวใจพี่ตกหลุม

ว่าหลงรักแม่เนื้อนุ่ม

แม่ค้าสาวชาวบ้านแพน

ไม่เห็นเนื้อนวล

พี่นั่งคร่ำครวญใจหมุนเวียน

คอยดักน้องอยู่ที่ท่าเตียน

ทุกเที่ยวเรือเปลี่ยน

ไม่เห็นหน้าแฟน

เรือด่วนกลับไป

เหมือนหัวใจพี่ปวดแสน

ไม่พบหน้าแม่เนื้อแน่น

แม่ค้าบ้านแพน สาวนัยน์ตาคม

เฝ้ามอง มองหาแม่ค้าหน้านวล

ทุกเที่ยวเรือด่วน

ไม่เห็นนวล น้องพี่หมองตรม

เคยเห็นแม่ค้าตาคม

มาซื้อลำไย เงาะ ส้ม

อีกทั้งขนมไปขายเสมอ

แม่ค้าหน้านวล

ยังนั่งเรือด่วนสายบ้านแพน

ไม่หลบหน้าตาหนีแฟน

เมื่อเรือด่วนแล่น

คิดถึงแต่เธอ

เคยฝากจดหมาย

นายท้ายเรือให้พี่เสมอ

เฝ้าหลงคอย คอยเสียเก้อ

เฝ้าหลงคอยเธอ

ท่าเตียนทุกวัน

แม่ค้าหน้านวล

ยังนั่งเรือด่วนสายบ้านแพน

ไม่หลบหน้าตาหนีแฟน

เมื่อเรือด่วนแล่น

คิดถึงแต่เธอ

เคยฝากจดหมาย

นายท้ายเรือให้พี่เสมอ

เฝ้าหลงคอย คอยเสียเก้อ

เฝ้าหลงคอยเธอ

ท่าเตียนทุกวัน