แม่ย่ารับไม่ได้สะใภ้กะเทย

ล่ะฮักอีหลี

น้องจั่งหนีนำอ้าย

แต่ต้องใจสลาย

แม่ของอ้าย

เพิ่นเว้าใส่

ใภ้กะเทย

เฒ่านี่เลยรับบ่ได้

มันบ่ใช่เพิ่นว่าใจ

ล่ะความฮักถืกกีดกั้น

คือฟ้าลั่น

ลงกลางใจเด้หนอ

ละอย่าด่าทอ

บ่ยอมรับ

บอกบ่สมลูกชายเจ้า

ที่ผ่านมาน้อง

อยู่นำอ้าย

ฮักแต่อ้าย

น้องหวังแต่ง

ล่ะทาเล็บสีแดง ๆ

ย่าแสลงรับบ่ได้

บ่เอาใภ้จั่งกะเทย

แม่ย่าเอย

ฮักหลาย

ฮักอ้ายอีหลี

แต่บุญน้องบ่มี

สิได้เป็นสะใภ้ย่า

ทั้งที่เรานั้นเว้ากันมา

ทั้งๆที่เราเว้าเว้ากันมา

แต่ต้องจนปัญญา

ย่าบ่เห็นดีนำ

เป็นกรรมอีหยังหนอแต่นี่

จั่งนำมาพ้อชาตินี้

นี่นำนี่นำ

เกิดเป็นกะเทยฮักบ่ลงเอยเหมือนมีกรรม

สาพาไปซ่อนผู้น้องผู้ตาดำ ๆ

ฮักอ้ายหลายทุกเซ้าค่ำ

ต้องช้ำดวงฤดี

ใจนางนี้มันเต็มที่แล้วเด้อแม่

ใจนางนี้มันเต็มที่แล้วเด้อแม่

ฮักแทบตายแท้ ๆ

แท้ ๆ คั่นบ่ได้ดั่งหวัง

ย่าอย่าตั้ง ข้อรังเกียจรังแก

แทบอ่อนแอคือน้อง

ผู้ฮักเดียวเที่ยวอ้อน

ออนซอนอ้าย

ชายหล่อเหลาของแม่

ออนซอนอ้าย

ชายหล่อหล่อนของแม่

ดังมาแท้ฮอดบ้าน

หวังเป็นว่านฮ่วมกอด

บ่ดีหม่องใด๋

กะเทยบ่ดีหม่องใด๋

กะเทยก็มีหัวใจ

รับบ่ได้ซั่นบ่

เป็นแม่ศรีเรือน

ถูกเฮือนก็ได้หนอ

ให้ไปไถนาได้เด้อย่ารับไว้บ่

บ่มีอันเดียวก็นั่นแหละหนอ

ที่ธรรมชาติเขาให้มา

เป็นกะเทยหล่าอยากมาเป็นสะใภ้แม่

เป็นกะเทยหล่าอยากมาเป็นสะใภ้แม่

รับบ่ได้แท้ ๆ

สิพาลูกจะลักหนี

เกิดชาตินี้สตรีบ่เคยสน

คนที่ใจน้องฮัก

ฮักหลายลูกชายแม่

จ๋อยจริงแท้

บ่อยากเป็นสะใภ้ข้อย

ขอน้องคอยแต่อ้าย

ลูกชายเจ้าผู้เดียว

ได้กอดเกี่ยวคือสิซูนหัวใจ

ให้กะเทยมาหา

ให้ย่าพิจารณาด้วยแหน่