ลมพัดตึ้งคนึงฮัก

ต้นรักเก่า ที่สองเฮาร่วมปลูกกันมา

มันหักแล้วหนาเพราะว่าอ้ายบ่เคยมาแล

นับแต่จากไปคงมีใหม่อ้ายกะเลยบ่แคร์

ทางฮักผันแปร

บ่แคร์แม้เคยร่วมเคียง

ลมพัดผ่านจากภูพาน ทางกาฬสินธุ์

อยากให้อ้ายได้ยินยามลมต้อง

หนาวเดือนสิบสอง

ลมเหนือล่องแลนพัดตำ

น้ำตาไหลนอง หัวใจร่ำร้อง

ฮักเราสองวอนอ้ายคืนถิ่น

หรือพี่สิ้น หัวใจตั้งต่อ

ฮักเคยก่อล้มแล้วคือต้นรักตาย

สายลมล่อง ยามเดือนสิบสอง

มองนำทางเคยเทียว

น้องคึดนำแต่ทางอ้าย

ลมพัดตึ้ง ฟากภูกระดึง

หนาวฮอดหัวใจ

หมอกลงละหนาวเย็นแลนกาย

อกข้างซ้ายจะแตกแล้วหนอ

ความฮักที่เคยร่วมเคียง

ต้นฮักเฮียงร่วมกันปลูกก่อ

ดอกรักวันนี้เริ่มฝ่อ

คงเป็นเพราะสายลมหนาวเกิน

ใจสะเทิ้นยามได้ยินข่าว

ลมพัดซาว่าเจ้ามีซู้ใหม่นอน

อาวรณ์น้องคึดอาลัยคืนหลัง

ต้นรักลมพัดพัง

ได้แต่หนาว คอยเก้อ ลมพัดต้อง

ใบตองจานมันแห้งขูหล่น

ดอกรักวันนี้เหลืองหม่น

ขาดอ้ายสักคนก็หมดความหมาย

ลมพัดตึ้ง ฟากภูกระดึง

หนาวฮอดหัวใจ

หมอกลงละหนาวเย็นแลนกาย

อกข้างซ้ายจะแตกแล้วหนอ

ความฮักที่เคยร่วมเคียง

ต้นฮักเฮียงร่วมกันปลูกก่อ

ดอกรักวันนี้เริ่มฝ่อ

คงเป็นเพราะสายลมหนาวเกิน

ลมพัดตุ้มจากโกสุมละหนาวฮอดโพนทอง

สาวร้อยเอ็ด ได้แต่เฝ้ามอง

ใจนางน้องวอนอ้ายคืนนา ลมซาแล้ว

ว่าพี่แก้วสิบ่คืนมา

เกี่ยวข้าวดอละหลงรอคอยท่า

สุดท้ายบ่มาคอยเก้อหน้าหนาว

ปวดจ้าวๆหัวใจน้องหม่น

อ้ายมีคนใหม่ซ้อนนอนซู้คู่ชม

ลมพัดเลื่อนสะเทือนฮอดหัวใจ

หย่านหนาวตายอยู่เด

เอิ๊กสิเพยังค่อยอ้าย