ข้ามสะพานความคิดถึง

อ้อมกอดแม่ยังละมุน

ตักอุ่นนั้นยังน่านอน

แสงดาวยังคงอาทร

เเสงเดือนส่องนวลห้องใจ

ใต้เงาความจนเทาทึม

มีความรักที่ลืมไม่ได้

ได้แต่ฝากถ้อยคำออนไลน์

ผ่านน้ำตาไปหาเนืองๆ

กลางตึกสูงตรงนี้

ไม่อุ่นคือบ้านเรา

มีแค่เพียงความเหงา

กอดเราแนบกลางใจเมือง

เรื่องเล่าของเช้าวันนี้

เราคือแรงงานจนจน

เดินอยู่ร่วมถนนกับความลำบากเช้าค่ำ

ใส่ชุดยูนิฟอร์มของคนอาบเหงื่อต่างน้ำ

หลับไปกับคำถามถึงชีวิตที่ดี

ปูเส้นทางความเหงา

ทอดยาวถึงบ้านนา

เก็บทุกหยดน้ำตารดต้นรักในใจนี้

ข้ามสะพานคิดถึง

กลับไปหามาหลายปี

ไม่นานจะทิ้งเมืองนี้

ไปรักความรักที่บ้านเรา

ทุ่งนาที่ร้างแรงงาน

เรือนชานทรุดโทรมเซซัง

ประตูรั้วบ้านผุพัง

เกรอะกรังหยากไย่ความเหงา

ไม่นานกลับไปหา

รักษาไข้ครึ้มซึมเศร้า

รออีกไม่กี่แสงดาว

ลูกสาวจะกลับบ้านไปกอด

กลางตึกสูงตรงนี้

ไม่อุ่นคือบ้านเรา

มีแค่เพียงความเหงา

กอดเราแนบกลางใจเมือง

เรื่องเล่าของเช้าวันนี้

เราคือแรงงานจนจน

เดินอยู่ร่วมถนนกับความลำบากเช้าค่ำ

ใส่ชุดยูนิฟอร์มของคนอาบเหงื่อต่างน้ำ

หลับไปกับคำถามถึงชีวิตที่ดี

ปูเส้นทางความเหงา

ทอดยาวถึงบ้านนา

เก็บทุกหยดน้ำตารดต้นรักในใจนี้

ข้ามสะพานคิดถึง

กลับไปหามาหลายปี

ไม่นานจะทิ้งเมืองนี้

ไปรักความรักที่บ้านเรา

ข้ามสะพานคิดถึง

กลับไปหามาหลายปี

ไม่นานจะทิ้งเมืองนี้

ไปรักความรักที่บ้านเรา